تاریخچه پژو

پژو

پژو، (به فرانسوی: Peugeot) شرکت خودروسازی فرانسوی است، که در سال ۱۸۱۰ توسط خانوادهٔ پژو جهت ساخت آسیاب‌های قهوه، در شهر فرانش-کنته، فرانسه تأسیس شد ولی ورود رسمی پژو به صنعت خودروسازی با تولید دوچرخه «گراند بای» توسط آرمان (آرمان) پژو در سال ۱۸۸۲ آغاز شد. نخستین خودروی پژو که خودرویی سه‌چرخ بود، در سال ۱۸۸۹ توسط آرمان (آرمان) پژو و با همکاری گوتلیب دایملر تولید گردید.

امروزه شرکت پژو از زیرمجموعه‌های شرکت پژو سیتروئن محسوب می‌شود و همچنان به‌عنوان بزرگترین شرکت خودروسازی فرانسه و دومین خودروساز بزرگ اروپا به‌شمار می‌آید.

در نامگذاری مدل‌های خودروهای شرکت پژو، اندازهٔ عدد سمت راست نشانهٔ نسل خودرو است و اندازهٔ عدد سمت چپ دلالت بر بزرگی خودرو دارد. مثلاً در مدل ۲۰۶، ۶ نسل خودرو و ۲ اندازهٔ خودرو را نشان می‌دهد. به‌عنوان مثال، مدل ۵۰۴ از ۲۰۶ بزرگتر و قدیمی‌تر است.

محتویات

تاریخچه

شرکت پژو در سال ۱۸۱۰ توسط امیل پژو، جهت ساخت آسیاب‌های قهوه در شهر سوشو، فرانسه تأسیس شد. در سال ۱۸۳۰ به تولید دوچرخه پرداخت و بالاخره از سال ۱۸۴۲ تولید آسیاب‌های قهوه، نمک و فلفل را آغاز کرد.

ورود رسمی پژو به صنعت وسایل نقلیه، با تولید دوچرخهٔ «گراند بای» توسط فرزند امیل، آرمان (آرمان) پژو در سال ۱۸۸۲ آغاز شد، که دوچرخه‌ای از نوع پنی-فرتینگ بود. (دوچرخه‌ای که چرخ قسمت جلو خیلی بزرگ و چرخ عقب کوچک است)

آرماند (آرمان) به زودی به صنعت خودروسازی علاقه‌مند شد و با مباحثه با افرادی نظیر گوتلیب دایملر به امکان انجام آن اطمینان پیدا کرد و اولین اتومبیل پژو در سال ۱۸۸۹ تنها با چهار نمونه ساخته شد. موتور بخار استفاده شده در این اتومبیل، سنگین بود و حجم زیادی را نیز اشغال می‌کرد، همچنین مدت زمان زیادی برای گرم شدن، لازم داشت.

در سال ۱۸۹۰ استفاده از موتور بخار ممنوع شد و پیشنهاد گردید، که در اتومبیل‌ها از موتورهای سوختی، که توسط شرکت پنهارد و تحت لیسانس دایملر ساخته شده بود، استفاده شود.

این خودرو از بسیاری از نمونه‌های پیشین خود پیشرفته‌تر بود. سپس اتومبیل‌های بیشتری ساخته شد، در ۱۸۸۲ تعداد ۲۹ خودرو، در سال ۱۸۸۴ تعداد ۴۰ خودرو، در سال ۱۸۹۵ تعداد ۷۲ خودرو، در سال ۱۸۹۸ تعداد ۱۵۶ خودرو و نهایتاً در سال ۱۸۹۹ تعداد ۳٫۰۰۰ خودرو ساخته شد.

پژو اولین شرکتی بود، که تایرهای لاستیکی را برروی خودروهای خود نصب کرد و در سال ۱۸۹۵ تایرهای بادی را برروی آنها قرار داد. در سال ۱۸۹۶ پژو اولین موتور خود را بدون کمک گوتلیب دایملر تولید کرد و بعد از آن پیشرفت‌های مختلفی مانند امکان‌پذیری انتقال قوای محرکهٔ زیر خودرو به درون کاپوت حاصل شد و خودرو به‌معنای امروزی آن، شکل گرفت.

در سال ۱۸۹۶ اولین موتور درون‌سوز توسط شرکت پژو ساخته شد و دیگر نیازی به خرید موتور از دایملر نبود. اولین مدل موتور ۶ کیلووات قدرت داشت، به‌صورت افقی در عقب قرار می‌گرفت و در پژو تیپ ۱۵ نصب شد. پیشرفت‌های بعدی به این صورت بود که موتور به قسمت جلوی خودرو منتقل شد و رینگ‌ها به ماشین اضافه شدند و اتومبیل‌ها به اتومبیل‌های مدرن شباهت پیدا کردند.

در سال ۱۸۹۸ آرمان (آرمان) پژو تصمیم گرفت، برای تشکیل شرکت خود، از پژو جدا شود، تا تمرکز بیشتری روی اتومبیل داشته باشد. در سال ۱۹۰۱ توانست با تولید موتوری با حجم ۶۵۲ سی‌سی، قدرت ۵ اسب بخار، یک سیلندر و ظاهر سنتی، برنده مسابقات بهترین مدل آن سال شود.

پس از اینکه در مسابقات پاریس، مقام نوزدهم را بدست آورد، تصمیم گرفت از مسابقات کناره‌گیری نماید. در سال ۱۹۰۳ پژو اقدام به تولید موتورسیکلت نمود و از آن پس، موتورسیکلت‌های پژو، به‌سرعت جای خود را در بازار باز کردند. در سال ۱۹۰۳ پژو حدود نیمی از خودروهای بازار فرانسه را تولید می‌کرد.

در ۱۹۰۷ اولین موتور شش سیلندر ساخته شده توسط پژو به نمایش گذاشته شد و همکاری تونی هوبر به عنوان سازنده موتور آغاز شد. از آنجا که تعداد زیادی خودرو با انواع متفاوت در خط تولید بود، پژو تصمیم گرفت که خط تولید دیگری را راه‌اندازی نماید.

در سال ۱۹۱۲، اتوره بوگاتی موتوری با حجم ۸۵۰ سی‌سی و چهارسیلندر را طراحی نمود و در همان سال با تیمی متشکل از ۳ راننده و یک طراح موتور، بار دیگر با خودروی بوگاتی به مسابقات بازگشت.

بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ با شعله‌ور شدن جنگ جهانی اول در اروپا، پژو به تولید خودروهای نظامی گوناگون، که از دوچرخه تا تانک‌های بزرگ را شامل می‌شد، پرداخت. در سال‌های بعد از جنگ جهانی اول، خودرو به وسیله لازمی برای همه مبدل شد و دیگر یک وسیله تشریفاتی مختص قشر مرفه نبود.

با پایان جنگ در اروپا، مسابقات اتومبیل‌رانی بار دیگر از سر گرفته شد و شرکت در مسابقات ادامه یافت و طی قرن بیستم پژو توسعه یافت و در سال ۱۹۲۶ بخش پدال و موتور از هم جدا شد که در پی آن، واحد دوچرخه پژو از شرکت مادر خود جدا شد و سایکل پژو را تشکیل داد.

در سال ۱۹۲۸ مدل ۱۸۳ تولید شد. سال ۱۹۲۹ سالی بود که نام‌گذاری امروزی پژو شکل گرفت. مدل جدید سال ۱۹۲۹، پژو ۲۰۱ ارزان‌ترین خودرو در بازار فرانسه و مدلی بود که علامت تجاری پژو را دارا بود. این خودرو اولین خودروی تولید انبوه پژو بود. مدت زیادی از این شکوفایی پژو نگذشته بود، که در دهه ۱۹۳۰ میلادی دوران رکود اقتصادی آغاز شد.

در زمان بحران مالی، فروش شرکت بسیار کاهش یافت، ولی شرکت توانست نجات پیدا کند. در سال ۱۹۳۳ این شرکت مدل پژو ۴۰۲ را روانه بازار کرد که اولین مدلی بود که سقف آن قابلیت جمع شدن داشت.

بعد از آن جنگ جهانی دوم آغاز گردید و پژو مجبور شد کامیون و ون برای جنگ تولید کند؛ اما در سال ۱۹۴۸ دوباره کار خود را با تولید پژو ۲۰۳ آغاز کرد. بعد از آن مدل‌های بسیاری با همکاری شرکت طراحی ایتالیایی پنین فارینا مانند پژو ۵۰۴ عرضه کرد.

در ۱۹۵۸ فروش محصولات شرکت در ایتالیا آغاز شد و همکاری با شرکت‌های دیگر مانند رنو و ولوو افزایش یافت. در سال ۱۹۷۴ پژو ۳۰٪ درصد از سهام سیتروئن را خریداری کرد و در ۱۹۷۵ این شرکت را تصاحب نمود.

در این زمان بسیاری از طرفداران سیتروئن اعتراض کردند، که با این کار ابداعات و پیشرفت‌های افسانه‌ای شرکت سیتروئن افول می‌کند. در نتیجه دو شرکت با یکدیگر ادغام شدند و شرکت جدید نیز پژو سیتروئن نام‌گذاری شد، که برندهای هر شرکت حفظ شود؛ اما از لحاظ منابع فنی و تکنولوژی از تحقیقات یکدیگر بهره‌مند شوند. در آن زمان سیتروئن دچار مشکلات مالی زیادی بود، ولی در عین حال، مدل‌های زیادی از خودرو را برای تولید نهایی طراحی نموده بود.

در سال ۱۹۷۸ شرکت پژو سیتروئن واحد اروپایی کرایسلر را به دلیل بحران‌های ایجاد شده در این شرکت، از آن خود کرد. شرکت کرایسلر اروپا، بسیار فرسوده و دارای مدل‌های قدیمی بود و در واقع این سرمایه‌گذاری، مشکلات مالی بسیاری برای پژو سیتروئن ایجاد کرد. در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی، پژو برند تالبوت را احیا کرد، تا بتواند سودی از کرایسلر به دست آورد و بخش اروپایی آن را از ورشکستگی نجات داد.

تمامی این سرمایه‌گذاری‌ها باعث شد شرکت پول زیادی را خرج نماید و دچار مشکلات مالی شود. در سال ۱۹۸۳ مدل موفق پژو ۲۰۵ ارائه شد و بسیاری از هزینه‌های شرکت را پوشش داد. در ۱۹۹۰ با مدیریت جین مارتین فولز در پژو سیتروئن برای نخستین بار مشارکت این دو شرکت موفق عمل نمود.

پژو در سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰ به طور مداوم در رالی معروف پاریس داکار قهرمان شد. فروش این شرکت در ایالات متحده با مدل‌های پژو ۴۰۵ و پژو ۵۰۵ به ۴٫۲۶۱ دستگاه در سال ۱۹۹۰ میلادی رسید و فروش ۲٫۲۴۰ دستگاه، در ژوئیه ۱۹۹۱ شرکت را بعد از ۳۳ سال، به نقطه اوج خود رساند. همچنین پژو در سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ تأمین موتورهای مسابقات فرمول یک را عهده‌دار شد.

در آوریل ۲۰۰۶ شرکت، پایان کار کارخانه رایتون خود در کاونتری، بریتانیا را اعلام نمود و این باعث از دست رفتن ۲٫۳۰۰ شغل در کارخانه و ۵٫۰۰۰ شغل خرده‌فروشی شد.

پژو از هدف خود که فروش چهار میلیون خودرو در سال بود، فاصله بسیار زیادی داشت. در سال ۲۰۰۸ فروش شرکت کمتر از ۲ میلیون دستگاه در سال بود و در اوایل ۲۰۰۹ به دلیل بحران مالی ۲۰۱۲–۲۰۰۷، فروش باز هم کاهش پیدا کرد.

پژو هنوز در پی نوآوری در مدل‌های خودرو است تا بتواند نیازهای تمامی بخش‌ها را پاسخ دهد و همین‌طور در تلاش است تا بازارهای جدید را در چین، روسیه و آمریکای شمالی داشته باشد. در پایان سال مالی ۲۰۰۸ گردش مالی شرکت با مبلغی کاهش، به ۵۴٫۴ میلیارد دلار و سود خالص، به رقم ۴ میلیارد دلار رسید.

در اواخر ۲۰۰۹ نیز پژو دچار افول عملیاتی و کاهش فروش شد که در پی آن «فیلیپ وارین» به جای «کریستین استریف» مدیریت شرکت را به عهده گرفت. پژو اکنون بیش از ۲۰۰ هزار کارمند در سراسر جهان دارد و در سال ۲۰۱۲ فروشی بالغ بر ۵۴ میلیارد دلار را از آن خود کرد و همچنان بزرگ‌ترین خودروساز فرانسه می‌باشد و پس از گروه فولکس‌واگن در رتبه دوم از بزرگترین خودروسازهای اروپا جای دارد.

کمپانی لیفان

لیفان

تجربه سالیان عمر، این نکته را به انسان یادآور می‌شود که چنانچه صنعتگر و یا سازنده‌ای ولو کم‌تجربه، گام در مسیر توسعه و پیشرفت نهاد و در پی آن عیوب محصولاتش را هم برطرف نمود، می‌توان به او اطمینان کرد. این امر همچنین بدان معناست که سازنده مذکور، هدف دارد، برنامه دارد و آینده‌نگری و برنامه‌ریزی را سیره عمل خود ساخته و صدالبته در پی ارضای خاطر مشتریان خویش است؛ بی‌شک کمپانی لیفان را می‌توان مصداق این امر دانست، شرکتی که امروزش بهتر از دیروزش است و بی‌شک فردایش به از امروز.

lifan badge
لیفان، یک شرکت خصوصی چینی است که در سال ۱۹۹۲ میلادی و توسط شخصی به نام ین مین شانگ (YIN MINGSHAN) بنا نهاده شد. محل احداث آن نیز منطقه‌ای به نام چونگ کینگ (CHONGQING) می‌باشد که در جنوب شرقی چین قرار دارد. مین شانگ، فعالیتش را با یک تعمیرگاه نسبتاً کوچک موتورسیکلت آغاز نمود که در بدو امر، تعداد کارکنانش تنها ۹ تن بود؛ اما بعد از دو دهه، آن‌چنان دامنه کارش بالا گرفت که این تعداد از ۱۳ هزار تن نیز فراتر رفت و پس از طی ۱۷ سال هم نامش در ردیف ۵ کمپانی بزرگ موتورسیکلت‌ساز چین جای گرفت. شرح حال مینگ شان شباهت بسیاری به بنیان‌گذار شرکت هوندا یعنی سوئیشیرو (هوندا) دارد. وی نیز کارش را با ساخت و تعمیرات موتورسیکلت آغاز نمود و پس از طی چند دهه وارد عرصه خودروسازی گردید. البته شباهت دردساز دیگری هم در این بین وجود دارد و آن‌هم مربوط به نام‌گذاری موتورسیکلت‌های این شرکت است. نام اولیه شرکت لیفان در بدو شروع بدین‌صورت بود:
“Chongqing Hongda Auto Fittings Research Centre”
این نام در سال ۱۹۹۷ میلادی به لیفان تغییر یافت. از همان آغاز نیز، موتورسیکلت‌های ساخت این شرکت با نام “HONGDA” روانه بازار می‌شدند و این وضع تا سال ۲۰۰۴ میلادی ادامه داشت (علیرغم تغییر نام شرکت). از آنجایی که این نام از شباهت‌های بسیاری با نام هوندای ژاپن برخوردار بود، این شرکت بابت این قضیه، از لیفان نزد دادگاه‌های چین شکایت نمود و در نهایت هم قضات دادگاه پس از شور و بررسی بسیار، حق را به شرکت هوندا دادند و لیفان را به پرداخت غرامتی معادل ۱٫۴۷ میلیون یوآن محکوم نمودند. بگذریم!

نخستین کارخانه مونتاژ لیفان در خارج از مرزهای چین، در سال ۱۹۹۹ میلادی و در کشور ویتنام پا به عرصه وجود نهاد. این مجموعه به تولید موتورسیکلت و قطعات آن می‌پردازد و در چند سال اخیر، سواری‌های لیفان را هم به مجموعه تولیدات خود اضافه نموده است. ناگفته نماند که به علت درآمد سرانه پایین ویتنام، هنوز هم موتورسیکلت نقش اساسی را در حمل‌ونقل و جابه‌جایی مسافر در این کشور ایفاء می‌کند. در سال ۲۰۰۳ میلادی، این شرکت ساخت اتوبوس را آغاز نمود و در اواخر سال ۲۰۰۵ میلادی، نخستین خودروی سواری این شرکت به نام لیفان ۵۲۰ روانه بازارهای جهانی گردید. این خودرو در کشور ما نیز مونتاژ می‌شد که بعدها جای خود را به سدان ۶۲۰ داد. نخستین خودروی کراس‌اوور این شرکت نیز مدل X60 می‌باشد که خودرویی کاملاً نام‌آشنا برای هم‌وطنانمان است.

درزمینهٔ صادرات هم این شرکت تاکنون توانسته در ۵۱ کشور دنیا محصولاتش را به فروش رساند و نکته جالب هم اینجاست که از سال ۲۰۰۱ میلادی تا به امروز، موتورسیکلت‌های این شرکت در کشور ژاپن هم فروخته شده و از سال ۲۰۰۳ میلادی نیز مجوز صادرات به ۱۸ کشور اروپایی را هم اخذ نموده‌اند. این شرکت از نظر صادرات خودرو هم رشد بسیاری را شاهد بوده است، به‌طوری‌که حجم این صادرات از ۴/۹۹۰ دستگاه در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۶۰,۰۰۰ دستگاه در سال ۲۰۱۳ میلادی افزایش یافته است. شاید در یک نگاه، این عدد چندان چشمگیر نباشد ولی این نکته را هم نباید از یاد برد که هیچ‌گاه مجموع صادرات خودروسازان وطنی‌مان در بهترین شرایط نیز به این رقم نزدیک نشده است. هم‌اکنون، مهم‌ترین بازارهای صادراتی خودروهای لیفان را کشورهایی همچون برزیل، شیلی، روسیه، جمهوری آذربایجان، اتیوپی، ایران و عراق و… تشکیل می‌دهند.

در حال حاضر ارزش‌های محوری شرکت لیفان بر سه رکن قرار دارد: نوآوری، صادرات و شهرت نیک. به همین سبب هم است که به مسئله تحقیق و توسعه به‌عنوان عامل کلیدی رشد و سودآوری نگریسته می‌شود و در این راستا نیز، لیفان یک مرکز پژوهشی پیشرفته، با صرف هزینه‌ای معادل ۲۰۰ میلیون یوآن بنیان‌گذاری نموده است که در آن تمامی امور مربوط به یک خودرو اعم از طراحی بدنه، پیشرانه، شاسی و آنالیز صدا و لرزش و… انجام می‌گیرد. همچنین در این مجموعه، پیش از ارائه هر خودروی جدیدی به بازار، حداقل ۱۶ تست حرفه‌ای بر روی تمامی اجزای آن صورت می‌پذیرد. از جدیدترین دستاوردهای این موسسه را هم می‌توان توسعه و تکوین پیشرانه‌های ۲٫۴ لیتری، برشمرد. علاوه بر آن، کار پیوسته و مداوم در جهت ارائه خودروهای برقی را هم باید به سلسله فعالیت‌های این مرکز اضافه نمود. نخستین محصول از این نوع نیز لیفان ۶۲۰ با پیشرانه الکتریکی است.

در حال حاضر، عمده تولیدات شرکت لیفان شامل را مدل‌هایی همچون ۳۲۰،۳۳۰،۵۲۰i و ۵۳۰،۶۲۰،۶۳۰،۷۲۰،۸۲۰ و کراس‌اوورهای X50 و X60 دربر می‌گیرد. همچنین قرار است که در آینده‌ای نزدیک، مدل‌های همچون X40،X70 و X80 هم به این لیست اضافه شوند.

در مجموع این کمپانی توانسته در سال ۲۰۱۳ میلادی، تعداد ۳۷۰,۸۰۰ دستگاه خودرو، ۱,۴۸۸,۹۰۰ دستگاه موتورسیکلت و همچنین ۳,۵۶۳,۱۰۰ عدد پیشرانه را تولید نماید که درآمدی معادل ۲۶ میلیارد یوآن را نصیب آن نموده است.